Düsse Geschichte is von der Geest nah us röberweiht, awer  sowatt harr hier bi us just so passeeren kunnt:

Een olen Buur von - na, de Ort speelt hier keen Rull - de harr sien Spargeld jümmers in so´n holten Kuffer unnern Bed. Un dat duur mehr as een Johr, bit dat se em verklaaren kunnen, dat sien Vermögen beter un säker bi de Bank oder Sparkass unnerbrocht weer. Na endlich geev he sien Geld denn doch in de Dorpfiljale von de Bank af.

Man, trooen de he de Saak noch lang´ nich!
Dor weer noch keen Vierteljohr vörbi, dor stunn he een morgen in´n Kassenruum:

He wull mal gern sien Geld seh´n, un of dat woll noch dor weer...?

De verdutzte Kassierer kunn dor nix mit anfangen un vertell dat den Filjalleiter.
De kenn sien Buurn all beter.
He lang in den Tresor, de damals noch in sien Büro stünn, holt mit beiden Hann´ so´n Bünnel Hunnertmarkschiens rut un denn ran an den Schalter:

"Kiek hier, dat is dien Geld, wullt Du nahtelln?"

"Aeh, ja,...nee, nee, laat man, dat is nich nödig!" beruhigt sik de Buur.

"Ik seh ja doch, dat ji ehrliche Minschen sünd!"

Kurt Schmuck